محبوب من
از دوست داشتنم می ترسد
از داشتنم می ترسد
از نداشتنم هم می ترسد

با اینهمه
اما مبادا گمان کنید مرد شجاعی نیست!

وطنش بودم اگر
بخاطر من می جنگید
و مادرش اگر
به خاطر من جان ...
من اما
هیچکسش نیستم.

من
هیچکسش هستم ....

#رویا_شاه_حسین_زاده

تو
چون دستهای من
چون انديشههای
سوگوار اين روزهای تلخ
و چون تمام يادها
از من جـــــــــــدا نخواهی شد...

نادر_ابراهيمى

توی صفحه ی مدیریت وبلاگ یه گزینه ی غم انگیز هست. «وبلاگ دوستان». توش پره از آدمایی که حتی یه بارم ندیدیشون، باهاشون دوست بودی، بعد یهو از یه روزی به بعد ننوشتن. بعد از اون دیگه هرچی چکشون کردی، عدد رو

من خسته ام شبیه زنی در مسیر کوچ

افتاده ام به راه ولی سمت هیچ … پوچ

از ابتدای قصّه ی شیرین زندگی

چسبیده ام فقط به تو با دست های نوچ

دنیا نر است گفته ای امّا فقط بدوش

[سرکش، چموش ، زل زده در چشم های قوچ]

این کوله بار خستگی ِ روی دوش من

جا مانده از زنان لر و ترک یا بلوچ

خالی شد از خیالِ نبودت دلم پر است

مِرگان قصّه ام که پس از رفتن سَلوچ *

از هر طرف محاصره ام در هجوم درد

از هر طرف که می رومت می رسم به پوچ

اکرم حیدری

*جای خالی سلوچ رمانی از محمود دولت آبادی

دیگه از بیرون به خودم نگاه می کنم، درونم غیرقابل سکونت شده جهنمیه ویرانه ایه. رها کردم تا همه چی فرو بریزه

اگر اختیاری بر زادن خود می داشتم حتما با چنین شرایط مضحکی زیر بار بودن نمی رفتم. ولی خوب، اختیار مردن را کسی از من نگرفته است.

کتاب ابله-داستایوسکی-سروش حبیبی

ص663

چه قدر چای که ننوشیدهام

در کافههایی که با تو نرفتم

و چه نیمکتها

که مرا کنارِ تو،

ندیده فراموش کردند!

مژگان عباسلو